Άνιθος

 Ιστορία ::

Ο Άνιθος είναι φυτό μονοετές, αρωματικό και αυτοφυές στις παραμεσόγειες χώρες και στην Ασία.
Οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν άρωμα από τα λουλούδια του, το «άνιθο μύρο», και με τους σπόρους του αρωμάτιζαν το κρασί, τον «ανήθινον οίνον». Με τα ανθισμένα κλαδιά του στεφάνωναν τους νικητές και με το αιθέριο έλαιο των καρπών του άλειφαν το σώμα τους οι αθλητές, επειδή το θεωρούσαν χαλαρωτικό και τονωτικό των μυών. Επίσης, κάλυπταν το κεφάλι των παιδιών με άνιθο, για να τα βοηθήσουν να κοιμηθούν. Ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε ως ηρεμιστικό.
Στο μεσαίωνα οι «μάγοι» το χρησιμοποιούσαν στα ξόρκια.

Θεραπευτικές Ιδιότητες ::

Ο άνιθος έχει μακρόχρονη ιστορία στη θεραπευτική.
Το αφέψημα των σπόρων του έχει ορεκτικές, χωνευτικές και διουρητικές ιδιότητες και διευκολύνει την παραγωγή γάλακτος σε μητέρες που θηλάζουν. Ανακουφίζει από στομαχικές διαταραχές, ιδιαιτέρως των μικρών παιδιών, κολικούς και εμετό και ωφελεί παιδιά που έχουν προσβληθεί από ιλαρά και ανεμοβλογιά. Οι έγκυες, δεν πρέπει να πίνουν αφεψήματα άνιθου γιατί μπορεί να τους προκαλέσουν αποβολή.
Το μάσημα των σπόρων του καταπολεμά την κακοσμία του στόματος.
Το ανιθέλαιο χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική ως αντιβηχικό, σπασμολυτικό και γαλακταγωγό.

Στην Κουζίνα ::

Ο άνιθος χρησιμοποιείται σε σαλάτες, πίτες, τουρσιά και σε σάλτσες ψαριών, καθώς και στη μαγειρίτσα και σε διάφορες σούπες, στις αγκινάρες, στα γεμιστά, σε λευκά κρέατα και, ιδιαιτέρως, σε φαγητά με αυγολέμονο.
Το άρωμα του άνιθου μοιάζει με αυτό του γλυκάνισου. Εκτός του ότι αρωματίζει τα φαγητά, βοηθάει και στην πέψη τους.
Το αιθέριο έλαιό του χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική και στην αρτοποιία, καθώς και στην παρασκευή ποτών.
Αν θέλουμε να το αποξηράνουμε, πρέπει να το κάνουμε πριν ανθίσει το φυτό.